11.10.06
Ο δύσκολος Σεπτέμβρης των γονιών
Ο μήνας Σεπτέμβρης είναι δύσκολος -λένε- για όλες τις οικογένειες που έχουν παιδιά και αρχίζουν τα σχολεία. Πολλοί, πάλι, ανυπομονούν για την έναρξη της σχολικής χρονιάς, η οποία θα καθορίσει και τον οικογενειακό προγραμματισμό και προυπολογισμό. Αλλά άλλες οι βουλήσεις των γονέων κι άλλες του υπουργείου.
Κάτοικος ενός δήμου της Θεσσαλονίκης η υποφαινόμενη, ενημερώθηκε μαζί με άλλους 100 γονείς την ημέρα του αγιασμού ότι το νηπιαγωγείο πήρε παράταση έναρξης για 10 μέρες, γιατί δεν είναι έτοιμο το κτίριο και νηπιαγωγοί δεν στάλθηκαν. Ακόμη αναμένωμεν. Όπως αναμένουμε την έναρξη του ολοήμερου στο δημοτικό.
Η εικόνα συμπληρώνεται με το καταθλιπτικό γεγονός ότι μια βδομάδα μετά την έναρξη οι μισοί μαθητές του γυμνασίου δεν έχουν όλα τα βιβλία. Κι ας φωνάζει η κα υπουργός για το αντίθετο. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Μας λένε να κάνουμε υπομονή. Να δείξουμε κατανόηση. Για ποιο πράγμα από όλα. Που αφήνουμε τα παιδιά μας μόνα στο σπίτι και πάμε για δουλειά, επειδή το σχολείο υπολειτουργεί. Που διαπιστώνουμε ότι τα όλα τα βιβλία δεν πήγαν στα σχολεία, αλλά όλα τα βιβλιοπωλεία έχουν επάρκεια από αυτά.
Εφέτος, βέβαια, οι διαπιστώσεις είναι ακόμη πιο τραγικές. Μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι διαφημίζουν από καιρό με "περηφάνια" ότι ανέλαβαν τη συγγραφή ή έκδοση των σχολικών βιβλίων. Και φυσικά κράτησαν και κάποια για τον εαυτό τους, να τα πουλήσουν μαζί με τα βοηθήματα, απαραίτητο συμπλήρωμα αυτών, που τα εκδίδουν κι αυτά οι ίδιοι. Κι ο οικογενειακός προϋπολογισμός ολοένα και σφίγγει.
Ο κατάλογος μακρύς : 60 ευρώ στο νηπιαγωγείο για γραφική ύλη, άλλα τόσα για το δημοτικό, 700-2000 ευρώ ετησίως μία ξένη γλώσσα. Και τότε αρχίζουν οι περικοπές. Δεν αντέχουμε για αθλητική δραστηριότητα, άλλα πενήντα ευρώ σε ένα δημοτικό αθλητικό σύλλογο. 700 ευρώ το χρόνο στο δημοτικό ωδείο. Ανάλογα τα ποσά για ζωγραφική, θεατρικό παιχνίδι ή άλλη δημιουργική δραστηριότητα στη δημοτική πολιτιστική επιχείρηση. Και τέλος τέλος, εκεί διαπιστώνεις την αιτία όλων . Όλα έχουν γίνει επιχειρήσεις ή επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ο δήμος δεν νοιάζεται να χτίσει σχολεία, αλλά πολιτιστικά κέντρα που με το αζημίωτο θα παρέχουν ποικίλες δραστηριότητες.
Το υπουργείο δεν ανησυχεί που τα σχολεία δεν έχουν δασκάλους και βιβλία! Υπάρχουν ιδιωτικές επιχειρήσεις που το κάνουν. Και οι τελευταίες έχουν μπει για καλά στη ζωή μας. Πάρτε στεγαστικά-μας λένε. Μόνο σαράντα χρόνια δόσεις . Πάρτε καταναλωτικό να πληρώσετε τα φροντιστήρια. Μόνο τρία χρόνια δόσεις.! Η τράπεζά σας σκέφτεται πριν από σας για σας : με προσωπικό δάνειο κάνετε το όνειρο πραγματικότητα-εξόφληση σε πέντε χρόνια! Και η ζωή συνεχίζεται....
Εμείς να υποτασσόμαστε κι αυτοί να μας εμπαίζουν. Όχι, όχι πια. Ας Φωνάξουμε. Ας υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την υγεία μας, την ποιότητα στη ζωή μας. Κανένα κέρδος δεν είναι πάνω από τις ανάγκες μας. Κανένα ιδιωτικό κεφάλαιο πάνω από τα δικαιώματά μας.
Στεφανίδου Σοφία
Κάτοικος ενός δήμου της Θεσσαλονίκης η υποφαινόμενη, ενημερώθηκε μαζί με άλλους 100 γονείς την ημέρα του αγιασμού ότι το νηπιαγωγείο πήρε παράταση έναρξης για 10 μέρες, γιατί δεν είναι έτοιμο το κτίριο και νηπιαγωγοί δεν στάλθηκαν. Ακόμη αναμένωμεν. Όπως αναμένουμε την έναρξη του ολοήμερου στο δημοτικό.
Η εικόνα συμπληρώνεται με το καταθλιπτικό γεγονός ότι μια βδομάδα μετά την έναρξη οι μισοί μαθητές του γυμνασίου δεν έχουν όλα τα βιβλία. Κι ας φωνάζει η κα υπουργός για το αντίθετο. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Μας λένε να κάνουμε υπομονή. Να δείξουμε κατανόηση. Για ποιο πράγμα από όλα. Που αφήνουμε τα παιδιά μας μόνα στο σπίτι και πάμε για δουλειά, επειδή το σχολείο υπολειτουργεί. Που διαπιστώνουμε ότι τα όλα τα βιβλία δεν πήγαν στα σχολεία, αλλά όλα τα βιβλιοπωλεία έχουν επάρκεια από αυτά.
Εφέτος, βέβαια, οι διαπιστώσεις είναι ακόμη πιο τραγικές. Μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι διαφημίζουν από καιρό με "περηφάνια" ότι ανέλαβαν τη συγγραφή ή έκδοση των σχολικών βιβλίων. Και φυσικά κράτησαν και κάποια για τον εαυτό τους, να τα πουλήσουν μαζί με τα βοηθήματα, απαραίτητο συμπλήρωμα αυτών, που τα εκδίδουν κι αυτά οι ίδιοι. Κι ο οικογενειακός προϋπολογισμός ολοένα και σφίγγει.
Ο κατάλογος μακρύς : 60 ευρώ στο νηπιαγωγείο για γραφική ύλη, άλλα τόσα για το δημοτικό, 700-2000 ευρώ ετησίως μία ξένη γλώσσα. Και τότε αρχίζουν οι περικοπές. Δεν αντέχουμε για αθλητική δραστηριότητα, άλλα πενήντα ευρώ σε ένα δημοτικό αθλητικό σύλλογο. 700 ευρώ το χρόνο στο δημοτικό ωδείο. Ανάλογα τα ποσά για ζωγραφική, θεατρικό παιχνίδι ή άλλη δημιουργική δραστηριότητα στη δημοτική πολιτιστική επιχείρηση. Και τέλος τέλος, εκεί διαπιστώνεις την αιτία όλων . Όλα έχουν γίνει επιχειρήσεις ή επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ο δήμος δεν νοιάζεται να χτίσει σχολεία, αλλά πολιτιστικά κέντρα που με το αζημίωτο θα παρέχουν ποικίλες δραστηριότητες.
Το υπουργείο δεν ανησυχεί που τα σχολεία δεν έχουν δασκάλους και βιβλία! Υπάρχουν ιδιωτικές επιχειρήσεις που το κάνουν. Και οι τελευταίες έχουν μπει για καλά στη ζωή μας. Πάρτε στεγαστικά-μας λένε. Μόνο σαράντα χρόνια δόσεις . Πάρτε καταναλωτικό να πληρώσετε τα φροντιστήρια. Μόνο τρία χρόνια δόσεις.! Η τράπεζά σας σκέφτεται πριν από σας για σας : με προσωπικό δάνειο κάνετε το όνειρο πραγματικότητα-εξόφληση σε πέντε χρόνια! Και η ζωή συνεχίζεται....
Εμείς να υποτασσόμαστε κι αυτοί να μας εμπαίζουν. Όχι, όχι πια. Ας Φωνάξουμε. Ας υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την υγεία μας, την ποιότητα στη ζωή μας. Κανένα κέρδος δεν είναι πάνω από τις ανάγκες μας. Κανένα ιδιωτικό κεφάλαιο πάνω από τα δικαιώματά μας.
Στεφανίδου Σοφία
# posted by Α.Π... : 9:26 πμ
