Του Μιχάλη Λεγάκη
Ενενήντα χρόνων έγινε φέτος η γιαγιά μας και είπε να κάνει
μια γιορτή. Να μαζευτούν τα παιδιά και εγγόνια της - χιλιάδες πια, πού να τα
μετρήσεις - να 'ρθουν και οι φίλοι της, να της ευχηθούν, να πιουν ένα ποτήρι
κρασί, να τραγουδήσουν. Να τους βλέπει κι εκείνη και να χαίρεται, να τους λέει
ιστορίες από τα παλιά, να της κοινωνούν τα όνειρά τους για το μέλλον. Να
νοιώθει τελοσπάντων ακόμα παρούσα, ζωντανή. Μες στο σκοτείνιασμα των γηρατειών
της δεν της έχουν μείνει άλλωστε και πολλές τέτοιες ευκαιρίες.
Ο Γιάννης, η Γιάννα και οι δυο-τρεις άλλοι που την
φροντίζουν τώρα τελευταία όσο μένει στη Θεσσαλονίκη, προσπάθησαν να στήσουν μια
εορταστική ατμόσφαιρα ανάλογη της περίστασης. Το σπίτι, είπαν, δεν θα τους
χωρούσε, έκλεισαν λοιπόν μία αίθουσα στο δημαρχείο! Και για το ψυχαγωγικό
κομμάτι αποφάσισαν να της κάνουν την καλύτερη έκπληξη: θα την πήγαιναν στο
Βελλίδειο, στην πιο επίσημη συνεδριακή αίθουσα της πόλης! Με καλεσμένους για
πάρτη της έναν εξαιρετικό κιθαρωδό ποιητή και τη μούσα του, τους αδελφούς Πρατσινάκη και μία ολόκληρη - 10μελή
παρακαλώ! - ρεμπέτικη κομπανία από κάποιο μουσικό λύκειο της πόλης. Τέτοιες
τιμές ούτε στα νιάτα της δεν είχε δει η γριά.
Όμως αλίμονο, δεν ήρθε σχεδόν κανείς. Μόνο καμιά σαρανταριά
άτομα - οι μισοί συνταξιούχοι και ελάχιστα νέα παιδιά, συρμένα άλλα από ντροπή
και κάποια λίγα από
ειλικρινή αγάπη και ενδιαφέρον. Η όλη εκδήλωση έμοιαζε με
συνάντηση απομάχων ηρώων του πολέμου, που συναντήθηκαν φορώντας τα παράσημά
τους (μα αποσιωπώντας εντέχνως τις αμαρτίες τους) για να θυμηθούν τα παλιά. Ένα
επετειακό μνημόσυνο. Κι απ' αυτούς ως το Βελλίδειο είχαν σκορπίσει αρκετοί,
έτσι ώστε να μείνουν τελικά λιγότεροι κι από τους συγγενείς των παιδιών της
ρεμπέτικης κομπανίας, που είχαν έρθει να καμαρώσουν τους βλαστούς τους.
